دل ز دوري تو اي دوست ز جون سير آبيد
پيروابيد و ز داغ تو زمينگير آبيد
نيستي ’خمِه او روز دي يِه فهميدم
كه دو ابروي كَجِت مثل دو شمشير آبيد
مرغ دل اِز ره ِ زلف ِ تو سفر كرد به چين
ز سياهروزي او بيد كه ’شو گير آبيد
وقتي با ناز و كرشمه تو اِوِيدي به وجود
محنت و رنج و بلاها به ’مو تقدير آبيد
با همه مهر و وفا يار ز ’مو دلتنگه
مو ندونم كه محبت به چه تعبير آبيد
دل ِ پِهرِست گِرِد از ’مونو بستِس كَد ِ زلف
هِي اِخَندِست واِ’گد ليوِه به زنجير آبيد
هر كسي سنگدلينِه ز تو ديده ِ دونِه
بي جهت نيد كه افسر ز تو دلگير آبيد
۱۳۲۶
