غزل به زبان بختیاری
سياهي سر ِ زلف ِ تو روزگار ’منِه
كرشمه كار ’تنِه و گِريوِه كار ’منِه
دلم نخواست كه زلف سياسه خَم بزنه
’يو هر قَدَر كه به پيچِس ، گره به كار ’منِه
ز ديَري تو ’چو نو خين اِريزه اِز دل ’مو
كه مرگ حاضر و هر دم به انتظاز ’منِه
تمام حسرت و دلتنگي ’مو اِز اينه
خدا نكرده بفهمي يو روزگار ’منِه
گذشت افسر دي روزگار خوشحالي
خزان عشق ِ گِرهِده گل ِ بهار ’منِه
۱۳۱۶
