اي ’كه ِ سر به هوا پا به زمين اي ’كه ِ لار
اي كهن گشته به دورون ِ فلك اي كلار
سر ِ بردي و نهادي به مِنِه گردن ِ چرخ
مِنِه گوشي چه اِگوي با فلك كج رفتار
سي چه هِي ’هل اِنهي ’ورمِنِه ئي چرخ كهور
سينِسِه ’پاي چَل و ’چل كِرديه اِز ضرِب فشار
چه ستم مَر تو كشيد يِه اِز ئي چرخ بلند
كه ’چو ’نو هِي اِگِر هوِه به سرت اَور باهار
هر كه رَهَدي به سرت پا اِنه ’ور گِردِن چرخ
ز چفا خور اِتَره سيل ’كنه تا چين و تتار
دست بَنات نپيسه كه چو ’نو ساخت تونِه
ز دره تابه نره تا سر ِ ’تل تا ته غار
تو مَيَر ديو سفيدي كه سرره اِگِري
پَل ِ اَوره اِگِري و اِكَشيس رستم وار
’هو ز ترس تونِه كه هِي اِگِرِهوه شَو و روز
اَو اِ’كني تا زَ هرَسِه بكنه از تو گذار
سي چه ئي قدربه تَوِستون اِنشيني اَفتَو
كه چونو رنگ سفيد تو اِبوچي شوِتار
به زمستون پَ چِتِه سي چه ’چو ’نو اسپيدي
چي لِوينه كه ز سرما بِكنِه سر مِِنِه بار
به بهارون پَ چته سي چه چونو خندوني
لَو ِ مَهِنِه اِگِري و انِشونيس به كنار
تو نه محتاج به نوني و نه اَو و نه شوپوش
ئي همه برف اِخوي سي چه كه كردي انبار
دونم ئي برف كه جمع كرديه مقصود چِنِه ؟
اِخوهي اَو بدهي مِلك همه لاروكيار
هر تفنگچي اِورستِه نَتَره پا بِنِه بت
’كر بي دا اِخوهِه تا بزنه اِز تو شكار
چاوك و عرقن و ريواس و اَوندل چه ’بگم
تره و قارچ و ’بسرِت ’هو ني ياهه به شمار
ز فياله و خوشا روزه و كَرسم چه بگم
هر كه اَندِشتِت ِ خَرد اَشگِس اِريسه به كنار
ئي همه تخم علف ور سر ِ تو كي پاشيد
كه بَرِن خلق خدا كِنگَرِت ِ بار به بار
دل دامرده اِبو خوش چو بِنه پا به مِنِت
ز ’غرمنيدن برف ، قهقه كوگون باهار
رنگ گلهاي تو هوش از سر مخلوق اِبَرِن
قهقه كوگ دَرت بِهتر ِ از نغمه تار
۱۳۱۲
