عمرویه

عمرویه – 01
بخش اول
اي ِ كَسوني كه اِ’گوين شيخ عمر خدمت كِرد
دين اسلام اِز ’او گشت مسلم به قرار
داستوني ’مو ز تاريخ اِ’گومِت گوش بِگِر
تا بِه بَد جنسي شيخت بكني خود اقرار
بِوو معاويه ’كر ِ حَرب ابو’سفيان بيد
خواست از مذهب اسلالم بَرِه تار و نِتار
به سر احمد ’مرسِل ’قشِن از كينه كشيد
حضرت خير بشر بيد و تمام ِ انصار
كل اصحاب به زحمت همه خندق كَندِن
خاك وگل پاك اِكَشيدِن همه با كول و كنار
عمرو از كينه و لج اَسبه ز خندق پِرنيد
مات وابين همه خلق اِز ’او َاسب و ’سوار
ز غروري كه به سر داشت ز دل نعره كشيد
يا محمد پَ چته ؟ سي چه نِشَستي به حَصار؟
’مو اِوِيد’م كه ز خندق بِكَشِم ’تون صحرا
روز ِ بايد كه به چَشمِت بِكنم چي َشو ِ تار
ريشه و بيخ ’تنِه وا، مو ز دنيا بِكَنم
’مونِه اِگون عمرو ’كرِ عبدودِ ريشَه دِرار
عبدود بَوم خبر از ’مو نداره اَر اِ’خوم
به ’جلات تَش نَزَ’نم و نَكنم حونِتِه بار
سَر ِ رَه ’جستِنِمِه ار كه قورونِت نَدِرم
هر چه داري هَش و’هوش پاك نَبَرم با خروبار
حضرت خَتم ’رسل بَنگ به اصحاب كشيد
كه يَكيتون بِروين و بِكشين ئي سگ ِ هار
چو نو از ترس همه رنگ زِريسون پِرَست
كه ’جواو هيچ ندادِن به رسول مختار
ز سر قهر ’ورِستاد به پا شير خدا
’گد گِوويَل يونِه چي شير و ’منم شير شكار
با حضور ِ همه اصحاب ، علي عرض بِكِرد
احمد اَر اِذن بده، مو اِبَرم اِز ’يو دمار
حضرت ختم ’رسل ’گد به ’جواوِس ، بِنِشين
جنگ با فيل خدانِه تو چو نو خوار مدار
يا علي مَر تو نَدوني ’يو ’كرِ عبدود‌
قز’قزي كم ’بكن و رَو بنشين، كار مدار
وقتي فهميد علي ميل پيامبر ني دي
ز سر قهر گَزيد ’لونِه و رَهدي به كنار
حرف بي موقع ’عمر زِيد كه مَعناس ’يوبيد
كه ’وريستين گووَيل برويم پاك به فرار
سرِ جِرنيد طرف عمرو و به آزار بلند
’گد يكي قصه ’مو رونم ز هَمي لِكه چنار
عمرو بيد و ’مو و ’كرِ تا’تم هشام
مِنه يك قافله سنگين اِرَهديم شَو تار
يه دفعه بي خبري ’دز سر ِ رَهمونه گِرِد
اَر همه چهار نفر بين زيادتر ز هزار
عمرو ’ور دست گِرِد ’كره شترِ كِرد دَرَك
چشم تا زِين به يَك اِز همه سون ’برد دَمار
احمد اِز حرف عمر اَخم ِ كشيد ’ورمِنِ يَك
’گد كه فاروق خِرِفتي و ني ياي هيچ به كار
حرف بي موقع مَزِن ’كر ، دل ِ ’اردونه نَبِر
سي چه اي قدر اِزَني اي همه بي پِي به ’گدار
بِه زَبونت بِزَنه مار كه كَركَر نَكني
چَند سنگين اِ’كني بار ِ خوته روز ِ شمار
باز عمرو از ته دل نعره و فرياد كشيد
يا محمد بفرسيتي تو ز اصحاب كبار
’گد به طعنه : مو اِوِيمه به جهنِم بِرِ’وم
يا فرستم به بهشت پاك ’مو يونونِه به قطار
باز علي عرض بِكِرد بسِ كه اجازه بده ’بم
باز فرمود: علي رو بِنِشين عذر ميار
باز عمرو ز ته دل ’بنگ به اصحاب كشيد
كه هَمي تازه ز پاتون اِدرارم ’شولار

عمرویه – 02
بخش دوم
يَه ’كلَه كاغذ يه ’ور سرشيخين بِنم
آبروسون ِ بَرم ’ور مِنِه هر شهر و ديار
’عمَر ِ وا بِگِرم ريشِسِه از ته بِو’رم
’دم خَريسِ و ’بكنم ’ورمِنِه اي ايل و تبار
سيل ’ور آينه نكِردم و نتاشيم ريشم
به كنيزم نَگدم دَر ’وره رَو شونه بيار
نذر كِردم خوم تك تَش به مدينه بِزَنم
لاش‌ ِ اصحاب بِسوزنم همه وا هيمه و خار
شتر و ميش و براتونو به غارت بِوَرم
پاك خَرونتونه بِرونم بِوَرم بي اوسار
كيك چر وابِنهِم’ ’ور مِنِه مال ِ احمد
لاش ِ اصحاب ِ يَكايَك بِكَشم ’ور سر ِ دار
دفعه سوم علي ’گد به محمد كه : بَسه
اي قَدِه خَفت و خواري به سرخلق مَيار
التماسِت اِكنم تا سرِ پات بوسم
كه اجازه بِدَهي ’بم به حق هشت ِ و چهار
جَنگ بدر ِ تو فراموش نَكن مَرنِيدي
’يوهم او شخص ِ كه اِز ترس ’مو رَهدِه به فرار
’گد محمد به علي : دست خدا پشت و پنات
تو بِرو تا ’مو بوينم چه اِبو آخِر كار
شادمون شير ِ خدا رَهد طَرف عمرو چو برق
مثل شيري كه بِوينه بِه دَم ريس شكار
عمرو ديدك چو علينه ’هو به آواز ’بلند
’گد : تو ’ور گرد برو جونِ ’ختِه مفت مَدار
دوستي ’مو و بَوِتِه تو فراموش نكن
تو بِرَو تا كه بياهِن همه اصحاب كبار
’كر عَفان پدر سَي ’كجِنه ؟ سي چه ني يا ؟
شير ديده كه چو نو دَك اِزَنه مثل شكار
به ابوبكر بِگو چَند زني حيله و شَند
نصف شَو نيد كه ’گر’وسي و تَپي ’ورتِه غار
’بوس هو پير دروگو به مِنِه مال‌ِ ’خمون
اِ’گوهي دالو ِ پيره كه ’كنِه شير نكار
’كجِه پَ رَهده ’عمرَوِس بگو اي بخت بَووت
ئي چو دي حيله و شَند تو ني يا هيچ به كار
دي ِ به تسبيح و دعانِيد و به وِردِ مِنِه لَو
’كربي دا اِ’خوهِه تا نكنِه اِز مو فِرار
’گد علي : احمد و اصحاب كنير ِ داتِن
كه چو ’نو گَپ اِزَني ئي همه با فيس و وقار
اِ’گو’هم شهر مدينه بتيول بَوتِه
كه اِگوي تَش اِزَ’نم بِس همه با هيمه وخار
مَرنَدوني چو ’مني خدمت احمد اِكنه
كه زِ شِمشير ’مو ’لرزِنده اِبو، ليل و النهار
’منِه اگون حيدر كَرار كه معنيس ’يونه
كه مِنِه جنگ ز دشمن نكنه هيچ فِرار
دوش بيدي، كه مِِِنِه بَدر ’مو غوغا كِردم
تا تِه زوونِتِه گِرِهدم و كشيدم به مهار
عتبه و شَيبه و او هنظله مَر ياد تو رَهد
اِشكماسونِه ’مو شِرنيدم ز يَك چي چلوار
اِ’گوهم مَر كه فراموش ِ تو وابيد به بَدر
مرگ اِباريد ز شِمشير ’مو چي اَور بهار
(عمرو) ’گد مَر تو ندوني ’مو تلافي اِكنم
اِبَرم اِز تو و اصحاب همه نسل و نتار
آخرِس جنگ قريشه تو ’و محمد وَنديِن
به دورو بسكه ’گدين روز قيامت و ’شمار
اِگوهم گوشي تو كَربيد به محمد چه ’گدم
كه مونم عمرو ’كر عبدود ريشه دِار
اسم مو’زوون به زوون وسته مِنه ايل عرب
رهده تا ملك عجم تا بره سي چين و تتار
نوم موار به پلنگون به منه ’كه يَرسه
پاك ز ترسي موِاَلرزِن اَگوسِي ته غار
’كر بوطالب، اگر حرف مون وگوش اِگِري
رهدگير رو دره زير جنگ مونو خوار مدار
عَتبه و شِيبه و اينونه كه كشتي دوني
گله سگ گرگِنو طي شيرنيان هيچ به شمار
’گدمِت بوت ابوطالب و تابِت عباسي
به مو بيدن به همه حال همه همدم و يار

عمرویه – 03
بخش سوم و پایانی
حيفم از باوت كه مَردي تو و محمد مندين
كه چو نو فتنه نكارين به منه ايل و تبار
چند تَرين فِنق دِرارين ز ِ ختون هي شو و روز
يه كتابي بنويسين كه ني يا هيچ به كار
’گد علي بِس كه : بَسه بخت بَووت حرف نَزِن
چند تَري قصه بياري تو زپير آر و زپار
عمرو ’شمشير ِ كشيد خواست بِجمنِه به علي
’گد علي : مطلبيه صبر ’بكن دست بِدار
’گد علي بِس: ’مو شنيد’م تو’گدي ’ورمِنِه جَنگ
ز سه خواهش ز يِكيسون ’مو نَدار’م انكار
عمرو’گد : دشمن ’مو اَر كه سه خواهش ِ ’بكنه
ز سه خواهش به يكيسون اِنما’هم اقرار
حال اَيَر ميل تو وابيدِه كه خواهِِش ’بكني
مو قَبولِس اِ’كنم اَرچه بِويَنم ’دشخار
’گد علي بِس: پَ بي يو حرف مو نِه گوش بِگِر
دين اسلام و قَبول ’كن ،‌ ’بت بِهلي به كِنار
’گد كه :‌ از دين بَووم ،‌ بخت ِ بَووم نيگذَرم
تو اِزي حرف گذر كن ’سخني تازه بيار
’گد : حالا كه ني ياهي تو به دين احمد
جنگ مَكن واس، بِرَو، حرف مَزن ، كار مَدار
’گد: يابومه چو پِرنيم ز خندق، زنگل
كِل وگاله زپي اسب اِكِردِن بسيار
’مو خجالت اِكَشم اَر كه بِخوم ’ورگَردم
حرف زَنگَل ِ چِكنم كه اِگوهِن كِرد فرار
’گد: حالا كه چونونه پَ دِر و از يابو
چونكه ناجور اِبوهه جنگ ِ پياده و ’سوار
عمرو سبِ ’خنه پِي كِرد و ز دل نعره كشيد
كه بِجمِست زمين، گشت هوا تيره و تار
’گد علي بِس : كه تو وا ضربت اول بزني
تا نَگون ’برد علي حيله و تزوير به كار
دست عمرو رَهد به هوا خواست بِجمنه به علي
ز دل حضرت جبريل امين رَهد قرار
سر پَتي احمد ’مرسَل ’و دو دستِس به هوا
قسمي داد خدانِه به حق ِ هشت و چهار
تاته پير «آ’دم ِ» بيچاره ز زوني رَهدَي
ري َ و مين ِ همه ِ پاي كند، حوا بادل زار
’كل اصحاب اِني يَشتِن همه با گردِن كَج
مِس ِ بارون ِ باهار اشگ اِرِهدِن به كنار
روح موسي زكِل ِ عرش اِچرنيد به خدا
كه خدايا تو علينه به سلامت وادار
به مِنِه ’هو و جنجال ’هو ’جمنيد به علي
دَرَك و خودِسِه شِرنيد زِيَك،‌ مِثِل خيار
يه علف داغ نِهادِي به مِنِه فرق ِ سَر ِس
اَر كه اِ’كشت علي ،‌ كار تَموم بيد و تبار
وَقتي تكبير علي ’گد و كَشيدك ،‌شِمشير
پاك ملائك پي نظاره كَشيِن صف به قطار
آسمونها و زمين درهم و برهم وابيد
اَنجم و چرخ برين ’پاك همه رَهدِن زمِدار
برق شِمشير علي زِيد مِنِه عرش ِ خدا
يونه اِگون برق ِ ، كه اَ’فتو وِرِس كِرد فرار
«عمرو » فهميد كه ديَه غافله مرگ رسيد
نوبت هونه كه بايد ’كنه زين مرحله بار
خواست تا ’جم بخوره شيرخدا ’جمنيد ِ بِس
رونسه برق صفت وند به لَم چي لِك ِ دار
تا علي ’شند به عمرو، مالك دوزخ چِرنيد
به سرادار جَهَند’م كه كيليتانه بيار
’گد مِنِه ’غرفِه تَهي جاسه معين بكنين
’گد كه ’بووس او چونه ’گد رَو’جل و بنداسه دِرار
«عمرو» ’رهمِست ز پامَر اِ’گودي ’كوه ر’همِست
كه ’ورِستار ز زمين خرمِني اِز گَرت و غبار
به مِنِه گرت ، علي رَد سرسينه س بنشست
مثل شاهي كه سر ِ تخت نشينه به قَرار
زمِنه چرخ برين يك مَلكي داد ندا
كافرين باد بدين سلطنت و شان و وقار
«عمرو» چِرنيد به علي : اي ’موبه قربون سَرت
وقتي ’كشتيم زِرِهِ مِه تو زلا’شم نَدِرار
’گد علي بِس كه :‌’كر ِي شاد بميري كه علي
نيد محتاج به ئي آهن يي رنگ و نگار
دِشنَسِه شيرخدا از كِل ِ شالِس دِرِوِرِد
گوش تا گوش سر ِ عمر‌ِو ’بريد رستم وار
سر ِخين آلي ِ عمر ِو به مِنِه دست گِرِد
اِ’خر اميد به صد جلوه چو طاووس باهار
به همي حال اِويد تا كه رسيدي به رسول
كِرد تعظيم و به پاهاس سر ِ كِرد نثار
’كل اصحاب و ابايَك همه تكبير ’گدِن
كه صداسون ز بَراَفتواِ رَسيد تا به نسار
مختصر قِشقِره وابيد مِنِه مال عَرَو
ز صداگاله و كِل هيچ نه حَد بيد نه شمار
حضرت ختم ’ر’سل دست علينه بِگِرد
ريسه بوسيد و بخنديد و نشوندس به كنار
جبرئيل از طرف حق به سِه ’گم ويد به لَم
’گد به احمد كه سلامِت اِرَسونه ستار
حق اِفرمايه كه اَز ضربت ’شمشير علي
مذهب و دين تو وابيد مسلم به قَرار
’نو مِسه با قلم ِ سَوز نِوشتم كِل ِ عَرش
پي شانس بِه دَم ِ عَرش بِزيد’م ’وردار
كوثر و حوض ِ بهشتِه به تيولِس داد’م
اختيار شو و روز ِ كه اِ’گون ليل و نهار
’پاك ملائك همه نِه حلقه به گوشِس كِرد’م
نصف ِ شال ِ خومِه دامبِس كه ’كنه زِس دستار
به خدائي خود’م قدر عليِنه دو’نم
نيفرو’شم ’مو يِه ميسِه به همه ايل و تبار
افسر اَر مدح علينه بكنه حق داره
چون ني ياهِه چو علي دي به جهان شاه ’سوار
۱۳۱۴