به مِنِه حونه قلبم يَه كَسي كِرد سِلام
’مو ’گدم بِس بنشين اي كه رسيدي ، مهمون
تا نشستي مِنِه قلبم ’مو دي يه فهميدم
هستي و نيستي ’مو همه رَهدَي زميون
نيم ساعت ننشست بيد كه ’گرهدَي عقلم
ساعتي بيش نه مَند بيد كه وَستم ز زِوون
به اشاره ’گدمِس كيني و كار تو چِنِه ؟
سي چه بردي ز تن ’مو تو ’چنو تاب و تَوون
سر ِ ’جمنيد و ’گدي صبر بكن اولِته
فكر ِ كارِت ِ مكن كارتو وَست ِ به جنون
اسم ’مو عشقه و هر جا كه نهادم پامِه
تسليت بِس اِ’گهِن اِز فَلك بوقلمون
’بنه و بارم ِ هر جا كه نهادم به زِمين
يه تَشي وابزنم بِس كه بِمَهنه به جهون
مايه زندگي و اصل حيات بَشَرم
’مو ز اَسرار خدايم بِم اِ’گن جوهر جون
مَر اِ’گوين ليلي بيچاره خبر داشت ز كار
هيچ تقصير نداشت قيس ٍ ’مو كِردم مجنون
’مو و شيرين سر’كه هردو رسيديم به يَك
كاري كِردم ’مو كه فرهاد گذشت از سر ِ جون
’كر ِ گيو ِ ’مو گِرِهدم و كشيدم مِنِه چَه
كه ’چو’نو اشك اِرهدي به زِمين روز و شَوون
جلوه ليلي و شيرين ز ’مو بيدَك اَرنه
بهتر از باقي زَنگَل كه نبيدِن اونون
باعث مهر و وفا و كرم وجود و شرف
اَر نَبيدم ’مو به دنيا همه بيدن حيوون
گويلون عشق ’نيه رَحس مَدين ريشه كنه
هر كجه پارانه وا دست بشورن از جون
نَتَري اَفسر اَيَر شرح دهي عشق چنه
عشق او درد ِكه جز مرگ نداره درمون
۱۳۱۵
