دوش دلبر، ’مونِه از منزل ِ ’خوس كِرد به در
’مو به يَك خَردم و دستم مِنِه پام رَهد به در
به زبون ’گد كه برو، چَشمِس اِگد: واس ، مَرو
مو دودل مَندم و حيرون مِنِه ئي بوك ومگر
آرمون سي ’يو كه روزي بنشينم به كِلِت
ز سر پات ببوسم بروه تانوك سر
عيب دلباختگونه نكنين دلدارون
عشق ستيزه اِكنه گربه و اِز گربه بدتر
عشق فرهاد كه كوهِه اِبريدي چه ثمر
ذره اي ’ور دِلِ شيرين كه نبخشيد اثر
همه با ياد تو ’پاي باده ’گساري اِكنِن
بعد مرگ تو چو شعر تو اِخونِن افسر
۱۳۱۴
